Verwondering in het gewone

Je perceptie creëert je wereld meer dan je denkt.

Vanmorgen opende ik de voordeur, handtas en fles water in de hand. Een paar tiental meter verderop stond mijn auto. Ach, het regent maar een beetje, dacht ik. Maar toen voelde ik het water over mijn gezicht stromen.

Verschoten en vooral misnoegd grabbelde ik mijn regenjas vanachter een mand met winterspullen.

Wie draagt er nu een jas in juli?, foeterde ik terwijl ik met grote passen over de kasseien richting auto beende. Zelfs onder mijn kap sloeg de wind regen in mijn gezicht. Bah. Wat een rotweer.

Tot ik bijna op een slak trapte. Maar deze keer liep ik er niet gewoon omheen. Ik keek. En wat ik zag… was prachtig. Plots trok ik me niets meer aan van de grijze lucht of de koude regen. Alles werd stil. Die diepe stilte die alleen de natuur kan geven, met haar wilde planten, haar trage beestjes, haar bescheiden schoonheid. De stilte van de mooiste creatie om ons heen: het leven zelf.

De kunst van het leven is om die slak temidden de regen te vinden.